O Pote das Bruxas

Por que a torrada sempre cae do lado da escuma de lentellas sobre cama de pataca provenzal ás finas herbas?

Caducidade?

04 27th, 2013

Por se non parecía xa un chiste ter de Ministro de Alimentación a un tipo cun claro problema de obesidade, aínda por riba sae facendo declaracións sobre comer iogures caducados, cando é evidente que ademais dos iogures, caducados ou non, tamén deben ir para acompañar donuts, napolitanas e bolos suízos. Non sei a vós, pero a min arrepíame bastante o ton que empregan os dirixentes políticos para falar de temas de saúde ou científicos, aludindo a “pois eu ben que o como” (e que o digas, meu, e que o digas) ou a “teño un curmán que”. É dicir, ao caso particular ou a crenzas persoais, e non a coñecementos comprobados.

Pero imos ao tema deste post, que non é a crónica política se non o tema candente da data de caducidade dos produtos alimentares. En primeiro lugar, e na liña do anterior, parte do problema non son xa as decisións que se toman, se non que se tomen polos motivos errados. A data de caducidade non se decide de xeito aleatorio, se non que ten en conta o crecemento bacteriano e a campá de Gauss entre a seguridade e a durabilidade do produto. Como xa sospeitariades, ás bacterias impórtalles ben pouco a crise ou o aforro para reproducirse, e polo tanto estamos a mesturar dous campos que non teñen nada que ver un co outro.

Por outra banda, está a diferenza entre a data de caducidade e a de consumo preferente. No primeiro caso, o fabricante non garante que, unha vez vencida a data, o produto conserve as súas propiedades ou incluso que sexa prexudicial. No segundo caso, o produto é inocuo unha vez vencida a data de consumo preferente, pero pode perder sabor, modificarse o seu aspecto, etc. É dicir, a data de caducidade implica unha garantía de seguridade alimentar, o cal non ocorre coa de consumo preferente.

Polo tanto, aumentar a data de caducidade implica diminuír a marxe de seguridade dos produtos, como pode comprobar calquera que entenda o significado da campá de Gauss. Non quere dicir que a totalidade dos produtos caducados sexan perigosos, se non que haberá unha porcentaxe maior deles que supoñan un risco. Polo tanto, e seguindo o razoamento lóxico máis simple, o máis probable é que aumente o número de intoxicacións alimentares. Así que todo o aforro que poda implicar esa medida verase sobrepasado máis que de sobra polo gasto sanitario que vai xerar. Aínda que claro, como pensan cargarse directamente o sistema público de saúde, iso xa será problema de cada quen.


Non debemos enganarnos: é improbábel que, como conta a lenda, fose John Montagu, IV conde de Sandwich, o primeiro en ter a reveladora idea de poñer algo de carne salgada entre dúas pezas de pan. O invento non é nada do outro mundo e existen pequenas variantes rexistradas historicamente dende moito antes. E de todas formas, resulta moi difícil de crer que a ningún ser humano se lle pasase pola cabeza meter cousas no medio do pan antes do século XVIII, sobre todo sendo o pan un elemento tan ancestral e espallado polo mundo. O mérito do vello Montagu debeu ser máis ben o de popularizar unha forma de comer entre as clases acomodadas, dar unha especie de carta de normalidade a unha forma de comer que debía ser ben máis popular noutros ámbitos.

Hai inventos gastronómicos que precisan dese pequeno empurrón para entrar na historia. O IV conde de Sandwich foi unha das figuras políticas máis polémicas da súa época e non foi alleo a moitos dos acontecementos históricos desta, sendo seguramente o máis coñecido o apoio dado ás viaxes do capitán Cook na súa exploración do Pacífico e o Atlántico Sur. O vello Cook deu nome, na súa honra, a algunhas illas sen imaxinar que a posteridade do nome do seu patrón ía estar vinculada a cousas ben máis mundanas que a eses accidentes xeográficos.

Existen dúas teorías sobre as razóns que levaron ao Conde a “inventar” o sandwich. A primeira que non podía perder o tempo, no medio do seu duro traballo diario e que a carne metida entre pan era unha forma de poder alimentarse sen abandonar a súa oficina. A segunda, na que xa escoitamos os murmurios das malas linguas, que o que tiña tan absorto ao vello nobre eran as súas interminábeis partidas de cartas, no medio das cales o sandwich permitíalle comer sen abandonar o xogo e sen enzoufar os dedos e manchar ou marcar así os naipes. Non é un rumor moi ben intencionado, pero polo menos non hai narcos de por medio.

Fose como fose, a expresión “sandwich” e as súas variantes irmás “sanduíche” (Brasil) e “sande” (Portugal) incorporáronse á nosa lingua e á maior parte das linguas do mundo como sinónimo dun importante elemento gastronómico. A fama que acompañou ao nome foi tanta que a comezos do século XXI, dous dos seus descendentes se aliaron cun empresario norteamericano para dar ao mundo a cadea The Earl of Sandwich, que pretende reivindicar o legado do IV conde e facer cartos vendendo a forma máis sinxela da comida rápida. Se cadra cheguen algo tarde, aínda que non cabe dúbida que o feito serve para deixar ás claras que as prioridades da nobreza mudaron moitos nos últimos séculos: se antes era importante participar na descuberta do mundo e poñer o teu nome a unhas illas, agora o importante é ter unha cadea de comida rápida. Pero en fin, polo menos non se lles ocorreu pedir dereitos de autor ou compensacións económicas polo uso do invento en todo este tempo.

De momento o máis perto que podemos gozar dos sandwiches asinados polo conde é en París ou Londres. De todas formas, podedes ir matando a gana na vosa propia casa: a receita é tan sinxela que non a vamos adiantar, aínda que se cadra no futuro deamos algunhas ideas orixinais ao respecto.


Se cadra porque unha foi criada no monte e alí vai máis frío no inverno e a humidade penetra aínda máis nos ósos, teño no receitario que pasa de xeración en xeración comidas hipercalóricas que aseguran levar o estómago quentiño todo o día se segues a dieta suxerida. Menús aos que foron incorporándose, como non, elementos modernos tal que a bechamel.

Este prato, que ben sendo unha croqueta enorme cun ovo dentro, non ten complicación ningunha, agás ter tempo para facer unha bechamel espesa e tempo tamén despois para facer a dixestión. Non será moi nutritivo (aínda que sempre lle podedes engadir unha ensalada :p) nin ningunha marabilla culinaria, pero a min sábeme a pura infancia e recoméndovolo, o sabor e o pracer do capricho compensa o traballo e as calorías.

Precisamos:

· 2 ovos (un deles para o rebozado)
· 150-200 gr. de fariña
· 60 gr. de manteiga
· 1/2 l. de leite
· pan relado
· sal

Preparación:

Despois de fritir un ovo, asegurándonos de que a xema queda líquida, reservámolo.

Poñémonos logo a facer a bechamel para o que precisades derreter primeiro a manteiga e engadir fariña até que absorba toda a posíbel. É bo ter o lume non moi alto e ir regulándoo para que non apure demasiado nin se queime a mestura.

Despois irase engadindo leite e mais fariña, deixando todo ben mesturado para evitar os grumos. Para iso, eu  procuro botar toda a fariña ao comezo e ir engadíndolle leite pouco a pouco.

Cando comece a achegarse á textura que precisamos debemos botar sal, deixar que ferva e probar o sabor.

Despois de retirala do lume temos que coller un prato pequeno no que botaremos unha capa de bechamel. Esta ten que ser suficientemente espesa para que se solidifique ao arrefecer. Sobre esa base colocamos o ovo e despois cubrímolo con outra capa da crema. E para a neveira (un par de horas como mínimo).

Despois só hai que desmoldar todo, rebozalo co ovo batido e o pan relado e fritilo con coidado. Seguramente precisaredes dúas palas para darlle a volta na tixola. E isto acompáñase de patacas fritidas, se non o prato queda a medias, claro : )

 

 



Hoxe probamos cunha receita de galletas bretoas. Estas galletas tradicionais da céltica Bretaña parten dunha base esencial de fariña, azucre, manteiga e ovo coa que se poden facer galletas con diferentes matices dependendo do toque doutros ingredientes.

Se vos animades con estas quedaranvos máis crocantes cás tradicionais e cun toque extra de xema. Facelas leva tempo pero non ten ningunha complicación.

 

Ingredientes:

· 250 gr. fariña

· 150 gr. azucre

· 60 gr. manteiga sen sal

· 1/2 sobre de lévedo en po (tipo Royal)

· 1 ovo

· 2 culleradas de leite

· un chisco de sal (menos da metade dunha culleriña)

· 2-3 xemas de ovo para vernizar as galletas

 

Preparación :

1- Mestúranse todos os ingredientes nunha fonte fonda (agás as xemas dos ovos reservadas para vernizar) e amásase todo ben até que quede unha masa compacta coa que se pode formar unha bóla grande. Para incorporar a manteiga debe estar medio derretida, podedes quecela uns segundos ao lume ou no microondas.

2- Debemos gardar a masa na neveira durante un par de horas para que levede e o frío a compacte aínda máis, para facelo é boa idea envolvela con film (evitar o papel de aluminio porque se pega á masa).

3- A continuación prepárase unha superficie limpa na que esparexemos fariña para traballar as galletas sen que a masa se quede pegada. Co rolete de madeira, tamén enfariñado, estendemos a masa (podemos cortala en varios anacos previamente para que sexa máis doado manexala). O groso da masa é flexíbel, dependendo de se queredes as galletas brandiñas ou crocantes, nós deixámolas entre 3-4 mm. Tede en conta que no forno inflarán bastante.

4- Para cortalas hai moldes de todo tipo cos que darlles formas riquiñas e simpáticas, mais se non tedes tamén podedes facelo cun vaso de bordes finos (axuda enfariñalos).

5- Préndese o forno e déixase quecer a 170º, arredor de 15 min. antes de meter as galletas.

6- Sobre a fonte do forno colócase o papel de forno e vanse ordenando as galletas cunha separación de dous dedos entre elas para que non se toquen cando inchen. Aquí nós engadímoslle un toque extra de xema de ovo, vernizándoas abundantemente coas xemas que tiñamos separadas da clara previamente. E para o forno!

7- No forno deben estar entre 15 e 20 min. pero é mellor que controledes como van indo e sacalas en canto vexades que os bordes se douran un pouco.

E só queda que arrefezan algo para botarlles o dente.

 


Despois das festas, e aínda durante varias semanas, seguro que ides atopando pola casa, ao abrir calquera aparador ou caixón, restos deses produtos malditos entre as sobremesas, que sempre fican tristemente nas bandeixas, arrecantados polos turróns máis exóticos e gorentosos. Os dous clásicos que me veñen á mente son as peladillas e os dátiles. Coas peladillas non nos vemos capaces de facer nada para redimilas, pero aquí vos deixamos un xeito orixinal de preparar unha sobremesa con dátiles doado e delicioso.

Ingredientes:

· Dátiles

· Queixo Mascarpone

· Nata montada

Preparación:

En primeiro lugar, cómpre retirar a cabicha dos dátiles, cun coitelo ben afiado e tendo coidado de non romper a parte exterior do froito. Despois, nun bol, mesturaremos o mascarpone coa nata montada, cunha culler ou aínda mellor, cunhas variñas. Non é necesaria batedora. Para unha ducia de dátiles, nós preparamos a mestura cunha cullerada sopeira de mascarpone e outra de nata.

Por último, cunha manga pasteleira, enchemos con coidado os dátiles coa mestura. Recomendámosvos empregar unha boquilla groxa, porque a crema que preparamos queda máis ben espesa. E listo! Con pouco esforzo, temos un postre do máis apañado feito a partir de sobras do Nadal.


En realidade a idea deste pavo xurdiu durante a cea do pasado Samaín, pero como era algo experimental e como o Samaín non é unha data que acolla celebracións tan multitudinarias como a vella Saturnalia, pois decidimos reservala para estes días. Xa non chega para a cea de Noiteboa, pero con sorte pode dar para a mesa de hoxe ou para a de final de ano. O caso é que o aire de Samaín vaino seguir tendo, xa que é unha receita marcada polos ingredientes outonais como as mazás e as castañas. Estas últimas poden ser algo complicadas de conseguir frescas, pero se non tedes sorte e o Apalpador non vos deixou unhas cantas, hai opcións en conserva moi axeitadas. Nós empregamos as nosas propias reservas en botes, feitas dunha forma sinxela que explicaremos noutra ocasión.

Ingredientes:

· un pavo (entre 4 e 5 quilos está ben)
· 2 cebolas
· 3 mazás tipo reineta
· castañas, unhas trinta que sigan o estándar de tamaño castañil
· uns 200 gramos de paté
· dous vasos de viño branco
· aceite de oliva

O primeiro é ter o pavo limpo e baleirado, traballo que sen dúbida xa vos aforrarán na vosa carnicería de confianza. Despois, é importante untalo ben en aceite de oliva e colocalo nunha bandexa de forno. O seguinte paso e ir cortando unha maza e unha cebola en anacos que colocaremos no oco. Tede en conta de non encher todo o espazo, porque ten que quedar lugar para o recheo que elaboraremos máis adiante. É posible que sexa preciso atalo ou atravesalo con algo para que manteña a forma, aínda que nesta ocasión non foi necesario.

Así o pavo, metémolo no forno durante unha hora e media a uns 180º, mentres tanto temos tempo de sobra para preparar o resto do recheo. Imos cortando a outra mazá en anaquiños moi pequenos que botaremos nunha tixola e colocaremos a lume moi baixo, ao tempo que engadimos o paté para que se vaia fundindo. Tamén é un bo momento para botar a maior parte das castañas (reservaremos unhas poucas para adornar a fonte por fóra). Se as castañas son en conserva estarán amolecidas e poderemos mesmo esmagalas lixeiramente para contribuír ao recheo, se son frescas recomendamos escaldalas para poder quitarlles as dúas capas de pel comodamente. O escaldado non as deixa tan brandas como se estivesen cocidas, pero si o suficiente como para poder engadilas neste punto.

A idea é conseguir que o recheo non acabe sendo demasiado líquido, cousa que depende bastante da calidade do paté. Manténdoo a lume lento, debera permitirnos engadir un pouco do viño branco para darlle sabor, porén se vemos que o paté derrete demasiado rápido é mellor retiralo antes de que se desfaga de todo.

Pasados os primeiros noventa minutos, sacamos o pavo e imos poñendo o recheo dentro, axudados dunha culler, empurrando ben e con coidado de non queimarnos. A outra cebola e a outra mazá van ir cortadas en anacos adornando a bandexa, igual que as castañas que sobraron. Collemos o viño e bañamos o pavo por todas partes posíbeis. É unha boa idea recoller parte do mollo que se forma no fondo da bandexa e volver botalo por riba, para aproveitar os xugos da primeira cocción.

O pavo volve ao forno por segunda vez, outra hora e media, a temperatura un pouco máis baixa. Polo medio podemos ir repetindo o de recoller o xugo para botarllo por riba.

Truco Bonus do Nadal

Unha das Bruxas Nais deunos unha solución para o Grande Perigo do Pavo. En efecto, tal é como dicía Homer, unha das traxedias máis habituais é que o pavo quede seco. Seica engadindo un cazo con auga na parte de abaixo do forno podemos conxurar esta maldición. Nós é a primeira vez que o probamos e parece que funciona.

 

 


Agora que se aproximan tempos duros, é un momento óptimo para lembrar os pratos que xurdiron nas situacións de escaseza en cada cultura, o que se deu en chamar moi axeitadamente “roupa vella”: comidas de alto contido calórico e nutricional elaboradas con ingredientes de baixo prezo. En case todas as culturas, o prato típico por excelencia pertence a esta categoría, que adoita incluír vexetais (vitaminas e minerais), un tubérculo, legume ou cereal (carbohidratos) e pequenas cantidades de carne, máis cara ou difícil de conseguir, habitualmente aquela menos apreciada (proteínas). O caldo galego, o cocido madrileño, a feixoada brasileira son exemplos de como o pobo logra sacar o mellor, en sabor e contido nutricional, co pouco que lles deixan.

En realidade, estas comidas constitúen unha base dietética excelente e saudable, moito máis ca os pratos caros e ricos en graxa e proteínas das clases altas, que precipitaban ata ben entrado o século XX multitude de problemas de gota, cardiopatías e diabetes. Poderíase dicir que o problema alimentar das clases populares era que comían ben, pero pouco.

Existe unha especialidade “nacional” infinitamente deostada pero que comparte todas as características, nutritivas e culturais, para formar parte do excelso club da “roupa vella”: a hamburguesa. Combina carbohidratos (pan), proteínas (carne) e vitaminas e minerais (leituga, tomate, cebola, etc), é barato e doado de preparar. E é, sen dúbida, o prato tradicional estadounidense. Nacida ao calor da Grande Depresión, cando milleiros de pequenos agricultores se viron privados das súas terras e expulsados ás estradas e aos camiños, abocados a traballar como xornaleiros por soldos de fame, a hamburguesa converteuse no substituto barato doutros pratos de carne máis caros e gorentosos, como as costelas. Neste contexto, tamén naceu a outra grande especialidade americana, ao meu entender moito menos acertada: o café americano, a maneira de facer café practicamente sen café.

O problema da hamburguesa tal e como chegou a nós é a industrialización e a ínfima calidade dos ingredientes das que xeralmente se serven nos establecementos de cadea. Pero dado que a propia esencia do prato, elaborado con ingredientes menos procesados, é moi equilibrada e saudable, ademais de que, como fillo pródigo da roupa vella, é infinitamente versátil e saboroso, están empezando a aparecer nas cartas de moitos locais hamburguesas gourmet, é dicir, preparadas como manda o sentido común, con carne, pan e verdura fresca. Nas bruxas recomendamos especialmente as do Curro da Parra, o Bicoca e o Burger Bar dos xoves no Abastos 2.0, onde a partir das 22,00 horas só serven diferentes hamburguesas acompañadas de gin tonics.

Nas Bruxas poñemos o noso gran de area na recuperación da hamburguesa para a cociña tradicional e ofrecémosvos a nosa propia receita de hamburguesa gourmet.

Ingredientes:

· 100 gramos de carne picada por persoa. Pode ser de mestura de tenreira e porco, pero nós facémola só de tenreira. Merece a pena que escollades un anaco de carne na carnicería e pidades que vola piquen, a carne que venden xa picada adoita ter un alto contido graxo porque se aproveitan os peores anacos, e é o que contribúe a que o prato deixe de ser saudable.

· Sal, allo e pirixel

· Unha xema de ovo por persoa

· Pan artesán: aquí podedes xogar co concepto “gourmet” e probar con diferentes tipos de pan: con sementes, de centeo, de millo…

· Media cebola por persoa picada fina

· Os complementos que queirades: cebolas en aros, tomate, cebola, touciño en tiras (bacon), cogombro, anchoas…

· Salsas: as clásicas son ketchup e mostaza, pero hai multitude de salsas coas que podedes experimentar. As bruxas recomendamos que vos curredes a preparación caseira de salsa como maionesa ou guacamole, moi doadas e que lle confiren un valor engadido á receita.

Preparación:

Mesturar nun bol a carne picada e a cebola, tamén moi picada, co sal, o allo e o pirixel ao gusto. Engadir as xemas de ovo e mesturar todo ata conseguir unha masa ben ligada. Separar cada ración e darlle forma de hamburguesa á mestura (tede en conta que con estas proporcións, cada hamburguesa quedará máis grande que unha cutre-hamburguesa da vosa cadea preferida/máis odiada. A idea é que sexa abondo para comer!). Despois, untar con aceite unha tixola e pasar as hamburguesas a lume vivo. O canon manda facelas pouco, de xeito que o centro continúe rosado, e como neste caso utilizamos carne de verdade, non teremos problemas coa bacteria comedora de carne por cociñalas así.

Despois servir como unha hamburguesa normal, e aí a vosa imaxinación pon o límite. Podedes presentalas xa no pan e condimentadas, ou ben servilas abertas e presentar á parte os complementos, de xeito que cada quen poda coller do que queira e facer a súa propia combinación personalizada. Consello: comer só con amigos íntimos, para poder pringarse a gusto. Non apto para ceas de etiqueta.


Polbo á feira

10 10th, 2012

É certo que non fai falla agardar ao San Froilán para comer bo polbo, en calquera feira que se preste sempre haberá como mínimo un par de polbeiras para cumprirnos o antollo. Mais o polbo á feira tórnase unha cuestión seria nas festas do San Froilán, facendo que no mes de outubro se chegue a consumir máis dunha tonelada deste produto en Lugo. Durante máis dunha semana aos restaurantes habituais da cidade súmanse as polbeiras de fama da Galiza que instalan na alameda as casetas do polbo. Unha oferta grandísima onde probar o mesmo prato, sinxelísimo, pero con resultados variados nos que comparar matices de sabor, textura e calidade até fartar.

Chama a atención que sexan os lugares do interior os que celebran as festas gastronómicas arredor do polbo de máis sona (como é tamén o caso do Carballiño). O polbo popularizouse despois da Idade Media como prato típico nas feiras de gando e produtos labregos até converterse en tradición, sendo tamén hoxe un prato de festa moi valorado. Seguramente na costa galega o polbo carecía desa novidade que supuña o seu consumo no interior; por outra banda, algunha xente fala tamén do rexeitamento que producía o animal nas zonas mariñeiras ao ser frecuente que aparecesen envolvendo os corpos dos afogados que o mar devolvía á costa. Outra explicación a favor da boa preparación que se lle fai no interior di que durante o trasporte do polbo até as vilas de Lugo e Ourense o polbo íase mazando e isto facía que despois de cocelo quedara menos duro e máis saboroso.

A complicación do prato é mínima, mais está rodeado de toda unha serie costumes que para as persoas entendidas marcan unha diferenza substancial. Un deles é a ola na que se coce, que tradicionalmente era de cobre e que é a máis usada polas polbeiras. Esta déixalle un gusto que non ten doutro xeito, supoñemos que levemente a cobre, claro, mais non aconsellamos usala para cocer outros alimentos a diario. Outras teimas son a de servilo nun prato de madeira e comelo con palillo, pois en como saboreamos a comida mandan máis cousas cás papilas gustativas. Seica tamén se debe beber con el calquera cousa que non sexa auga, se pode ser un bo viño tinto mellor. A avoa dunha servidora dicía que a auga só limpaba os camiños e facía inchar o polbo no bandullo, eu nisto sempre lle fixen caso, por se acaso. Todo o demais vai na calidade do produto e na habilidade de quen cociña para sacalo da pota no punto xusto.

Ingredientes (para 5 persoas):

· 2 quilos e medio de polbo
· sal gordo
· aceite de oliva
· pementón (doce ou picante segundo o gusto)
· patacas
· e pan para enchoupar no mollo 🙂

Ponse unha ola grande con auga ao lume e métese o polbo limpo e enteiro cando estea quente. Para que os rabos se encaracolen e ás puntas lles quede ese aspecto enroscado no prato hai que metelos e sacalos na auga quente antes de somerxer o polbo enteiro na auga. Debe cocer durante 20 minutos e despois de apagarlle o lume debe repousar na auga (sen ferver) aproximadamente outros 20 minutos, se segue a estar demasiado duro pode deixarse algo máis de tempo na auga para que abrande.
Para presentalo córtanse os rabos en rodas, sírvese nun prato de madeira xunto con cachelos e condimentado con aceite abondo, sal gordo e pementón.


Dama Alaricana

10 5th, 2012

Unha das cousas que fixemos na longa pausa deste verán foi probar unha nova cervexa con marca galega. Dama Alaricana non é aínda moi doada de conseguir, pero paga a pena achegarse á fermosa vila de Allariz ou á non menos fermosa cidade de Ourense (de momento únicos puntos de venda) para facerse con algunha botella. Polo que sabemos, Dama Alaricana importa unha parte dos seus compoñentes, concretamente cebada de malta e lúpulo, pero ten a moita honra facerse con auga da aldea de Portela da Airavella, un factor que sen dúbida contribúe a darlle un sabor cunha personalidade moi marcada.

A nosa experiencia con ela pode cualificarse de inmellorábel, e non nos cega a paixón polos produtos galegos. A única especialidade que fai de momento, a “queimada” (variante do que outras cervexarías galegas chaman “torrada”), podería ser unha das mellores cervexas artesás que probamos nos últimos anos. Saborosa e acaramelada, o seu sabor é moi marcado, inconfundíbel e por tanto suxeito inevitabelmente a gustos persoais, como todo produto con carácter. O feito de ser unha ale fai tamén que a súa gasificación sexa moderada, cousa que se agradece e que a fai óptima para acompañar determinadas comidas.

Merece unha mención aparte a traballada imaxe de marca que ten esta cervexa. Por unha banda a aposta pola tradición e a natureza, coa mención aos mananciais galegos na propia etiqueta, e por outra cun vencello local moi marcado, xa no mesmo nome e na escolla dos primeiros mercados de distribución. Tamén é para nós un punto favorábel a etiquetaxe íntegra na nosa lingua, sobre todo nun país no que esta se reserva, como reclamo identitario, aos nomes dos produtos, pero menos frecuentemente ao resto do texto que os acompaña. Ao mesmo tempo, o deseño da etiqueta e o logo da marca sabe combinar moi ben os factores de tradición e modernidade, facendo unha reivindicación da nobreza campesiña que vai indisolubelmente ligada á súa imaxe. Sorprendeunos tamén ver que a cervexa ten ata unha canción propia, moi consecuente ademais con esta presentación.

Como dixemos, aínda que non vos caia preto, ben paga a pena unha visita a Allariz para probala.

 


Hoxe as Bruxas comemos fóra, concretamente na Nave de Vidán, que non todo vai ser cociñar neste blog, ás veces tamén apetece que nos cociñen.

A Nave de Vidán preséntase como un espazo cultural e gastronómico no barrio de Vidán, preto de Santa Marta. Custounos un pouco atopalo porque non agardábamos que a Nave de Vidán fose exactamente iso, unha nave industrial. cun aspecto anodino por fóra pero decorado con bo gusto e minimalista no interior, aínda que sen perder ese aire de almacén reconvertido que lle dá nome.

O primeiro que hai que destacar é que tanto a carta como o resto de cartelería está en galego, e a atención cara ao cliente foi tamén en galego, non como nos chiringuitos con nomes supostamente enxebres, onde o conpromiso lingüístico remata unha vez o camareiro abre a boca.

A carta, que podedes consultar aquí, é orixinal e moderna pero nada pretenciosa, incorporando tamén pratos tradicionais ou ingredientes autóctonos revisitados. O resultado é saboroso e altamente recomendable. En canto á relación calidade-prezo, pareceunos bastante acaída, sen resultar moi barato pero si razonable. O noso favorito, AS CROQUETAS DE XAMÓN!, todo un clásico das ceas de fin de curso, pero que tamén poden ser unha exquisitez se están tan ben preparadas coma estas.

Definitivamente, A Nave vai ser o must culinario desta tempada no Pote, para cando teñamos que quedar ben con alguén levándoo de paparota ou sinxelamente para cando nos falle a inspiración e prefiramos comernos a inspiración allea.

O bo deste local, ademáis, e que vale tanto para papás e avós que torcen o fociño ante as “argalladas modernas” e o que queren é comer coma toda a vida, quen queira carne, carne e quen queira peixe, peixe, coma para amig@s e compañeir@s de traballo que van agradecer algo diferente cun prezo asequible, e incluso para algún gastrónomo afeccionado diante do que queirades quedar de entendidos no tema.  Así que xa nos estamos vendo por alí.

A Nave de Vidán en Facebook

A Nave de Vidán en Twiter



Autoras

Rechouchiando

Código Cociña